Valse Start

Jonne
7 Maanden oud alweer en tegelijkertijd te jong…
Veel ben ik bewust vergeten van hoe je toen begon.
Slangen en draadjes, de neo was je thuis,
heel even ging en het goed en mocht je mee naar huis.

Het was niet voor lang, wat was je ziek: je moest heel gauw weer terug.
Bloedarmoede, veel te geel, talloze onderzoeken hebben we achter de rug.
Je DNA werd opgestuurd, een heel spannende tijd.
Maar jij gaf niet op en het leek langzaam…of jij het won die strijd…!

Je groeit nu goed en eet ook graag een bordje pap of fruit.
Eindelijk maak je contact, je lacht en speelt nu met je stemgeluid.
Sommige artsen noemen je zelfs een wondertje en de gbs verklaard veel.
Eerst nog verscheurd door verdriet, nu voelt mama zich langzaam weer heel.

Thuis lekker samen spelen,
groeien, dromen over later en voor het officiële…
Nog heel even je DNA afwachten,
Maar op je darmpjes na, lief kind, hebben we eigenlijk geen klachten.
We lachen samen, doen gek met papa, onze neuzen in de wind!
God, wat hou ik toch onwijs veel van jou, lief klein wonderkind!

Zo veel lol en zo veel goeds, er kwamen bloemen op ons pad.
Waardoor ik, grote domoor, je valse start vergat…
7 Maanden oud vandaag,de telefoon die gaat:
De kamer wordt nu donker, de nachtmerrie ontwaakt.

1 telefoontje en de zon, die gekomen was verdween.
Er komt een tijd met zorgen, met regen: het is zo verschrikkelijk gemeen…!
De kans was nihil, verwaarloosbaar, misschien 1 op de miljoen.
GBS én een syndroom: ik kijk je aan vol tranen en geef je dan een zoen.

Je gen is stuk, per ongeluk.
De angst slaat om mijn hart.
Verscheurd door dit nieuw verdriet denk ik terug aan je start.
De hel van toen is hierbij ineens niks: ik wil terug naar die tijd.
En misschien, dat ik jou op aarde zette, misschien heb ik wel spijt…
Meteen daarop denk ik dan weer: “ben ik nu dan heel erg slecht?”
“Wat moeten we straks onder ogen komen? Win jij ook dat gevecht?”
Het komt, omdat ik je mijn leven ervoor geven zou…
Het komt, deze gedachtes, omdat ik zielsveel van je hou.

We weten nog niet hoe en wat, we weten niet waar het schip strandt…
Maar 1 ding beloof ik jou, mijn lieve Jonne, we doen het samen, hand in hand!

Dit gedicht is geschreven door Emmy van Dam-Goedhart voor en over haar dochter Jonne. Emmy heeft tijdens hun verblijf in het Medisch Centrum Alkmaar een Kasteeltje gekregen en heeft ons gevraagd dit mooie gedicht te plaatsen en te delen.

Volg Prilleven

Ontvang alle prille berichten direct in je inbox.